Ένας πρώην πράκτορας (profiler) του FBI, ο οποίος έχει αποχωρήσει από την υπηρεσία εξαιτίας ενός παλιότερου περιστατικού που σχεδόν του κόστισε τη ζωή, αναγκάζεται να επανέλθει στην ενεργό δράση για να βοηθήσει στη σύλληψη ενός νέου serial killer που φαίνεται να σκοτώνει τυχαία τα θύματά του
Πρώτη (και καλύτερη) μεταφορά του βιβλίου του Thomas Harris, Red Dragon από τον σκηνοθέτη Michael Mann. Aν και στο Red Dragon ο Brett Ratner είχε την τύχει να διαχειριστεί ένα καλύτερο cast (Norton, Fiennes, Hopkins, Hoffman, Keitel, Watson) σε καμιά περίπτωση δεν κατάφερε να πετύχει ό,τι πέτυχε ο Michael Mann στο Manhunter. Η ατμόσφαιρα είναι απειλητική και υπνωτική, η κινηματογράφηση είναι πολύ καλή, χρησιμοποιώντας έξυπνα το φως και τα χρώματα, ο ρυθμός δίνει στην ταινία μια κλιμακούμενη ένταση που σε κρατάει σε αγωνία, ενώ η αποστασιωποιημένη, ψυχρή προσέγγιση του θέματος προσθέτει μια αίσθηση λανθάνουσας ασφάλειας που είναι φαινομενική σε σχέση μ' αυτό που θα συμβεί. Η ταινία κρατάει το χαρακτήρα της χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελό (όπως είχε κάνει το Red Dragon στη σχέση μεταξύ Fiennes-Watson) ούτε και σε χαζά τρικ για να σε τρομάξει. Η ταινία είναι η αποθέωση των 80's. Τα ρούχα, η μουσική, οι τοποθεσίες, τα ντεκόρ, όλα μυρίζουν 80's. Ειδικά τα ρούχα θυμίζουν την περίφημη γκαρνταρόμπα των Don Johnson και Philip Michael Thomas από το Miami Vice. Το electro soundtrack δεν είναι πάντα πετυχημένο, καθώς άλλες φορές λειτουργεί συμπληρωματικά στην ατμόσφαιρα, ενώ άλλες αποπροσανατολιστικά. Σίγουρα κατώτερο από τη μουσική των Tangerine Dream στην προηγούμενη ταινία του Mann, The Keep. Η Τελική σεκάνς, όμως, με μουσική επένδυση το In A Gadda Da Vida των Iron Butterfly είναι εντυπωσιακή.