Ο Ρίτσαρντ Γιουτζίν Χίκοκ και ο Έντουαρντ Πέρι Σμίθ καταδικάζονται σε θάνατο με απαγχονισμό για την εν ψυχρώ δολοφονία 4 μελών της οικογένειας Κλάτερ στην κωμόπολη Χόλκομπ του Κάνσας στις 14 Νοεμβρίου 1959.
Ο Καπότε με αφορμή το άρθρο για το φριχτό έγκλημα που διάβασε στους «New York Times» αποφασίζει να μεταβεί στον τόπο του εγκλήματος ως απεσταλμένος του περιοδικού «New Yorker» μαζί την φίλη του Χάρπερ Λι , επίσης συγγραφέα, ως βοηθός του.
Θα επισκεφθεί το σπίτι των Κλάτερ, θα πάει στην κηδεία των θυμάτων, θα πάρει συνεντεύξεις από όλους τους κοντινούς ανθρώπους της οικογένειας, θα ζητήσει πληροφορίες από την αστυνομία , θα συνομιλήσει με δικηγόρους, ανακριτές, δεσμοφύλακες και τέλος θα γνωρίσει τους δολοφόνους με σκοπό να αντλήσει υλικό για το βιβλίο του. Μια γνωριμία καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή του μιας και τον οδήγησε στην συγγραφή του περιβόητου βιβλίου του ‘ Εν Ψυχρώ’ ( ένα μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα, non fiction novel),τον έκανε πλούσιο και διάσημο αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε μια εμπειρία που του στοίχειωσε την υπόλοιπη ζωή.
Ο Τρόυμαν τηλεφωνεί στον εκδότη του ανακοινώνοντάς του την νέα του απόφαση:
-‘θα γράψω βιβλίο, το υλικό είναι πολύ για άρθρο, αυτός ο δολοφόνος ο Πέρι Σμίθ θα σας αφήσει έκπληκτο’
-‘ γιατί τι συμβαίνει;’
-‘ακόμα τίποτα σπουδαίο αλλά μπορώ να τον καταλάβω. Η μοναξιά τον απελπίζει, φοβάται’
«Πως γίνεται κάποιος απόλυτα υγιείς να διαπράττει μια τόσο τρελή πράξη?» είναι το ερώτημα που βασανίζει τον Τρούμαν. Το ‘ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ’ τον κάνει να θέλει να τους γνωρίσει καλύτερα.
Αυτή η 4πλή δολοφονία ήταν ένας παραλογισμός, χωρίς κίνητρο. Η λεία τους ένα φορητό ραδιόφωνο Ζενίθ και περίπου 40 δολάρια. 10 δολάρια το άτομο. Τόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή?
«Ακούσαμε ότι υπήρχαν 10.000$ στο σπίτι, όταν τους δέσαμε όλους και ψάξαμε ολόκληρο το σπίτι κατάλαβα ότι ο τύπος που μας το είπε έκανε λάθος. Δεν υπήρχαν λεφτά. Κάτι συμβαίνει με μας για να κάναμε αυτό που κάναμε στο Κάνσας» εκμυστηρεύεται ο Πέρι Σμίθ στον Καπότε σε κάποια από τις συναντήσεις τους στην φυλακή.
Το ‘κάτι που συμβαίνει’ είναι αυτό που ο Τρούμαν Καπότε θέλει να ανακαλύψει.
Τους επισκέπτεται συνέχεια στις φυλακές ‘Λάνσιγκ,(οι σημειώσεις του ξεπερνούν τις 6000 σελίδες), τους βρίσκει ακόμα και έναν καλό δικηγόρο για να ασκήσουν έφεση(η διαδικασία των συνεχών εφέσεων κράτησε 6 χρόνια μέχρι την εκτέλεσή τους στις 14 Απρίλη 1965).